Forever alone, liksom

Trettenåringen er sterkt misnøgd. «For ein tragisk plass å bu på! Her er jo ingenting å gjere og ingen å vere med! Berre sitje her, forever alone, liksom!?» Han drøymer i staden om å bu i Høyanger tettstad. Berre rusle bort på den opplyste kunstgrasbana når det måtte passe. Ha alle venene innanfor rekkevidde. Kunne ta ein tur ned på butikken når behovet melder seg.

I staden bur han altså her. På eit mørkt og vindfullt nes langsmed riksvegen. 20 minuttar med buss kvar gong han skal på trening eller møte venner. Ingen likesinna å gå til.
Rett nok har han hund, katt og kaniner, eiga fotballbane med to mål, eigen båt og flytebrygge. Om sommaren hjelper det nok litt. Men no er det vinter, mørket står som ein vegg på rutene og vindfullt regn piskar rundt hjørna. Berre facebook til trøyst. Og mor må berre ikkje klage over at han sit mykje ved dataen. Kva elles er det å gjere?

Foreldra sitt optimistiske val har sin pris. Det hjelper ikkje med flott utsikt, mykje sol (på godversdagar, vel og merke!), eiga strand, dyr og god tumleplass. Guten treng vener, sosialt liv, sivilisasjon, ein stad der noko skjer. Stakkars, han må berre halde ut nokre år til.
«Når eg flyttar på hybel, mamma, då…!» Og mor tenkjer med tungt hjarte: Er det verkeleg så gale? Kjem han til å sjå annleis på det ein gong?

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s