Sunshine of my life

Så vart det sol likevel. Krokusen min opna seg og strekte seg mot lyset, slik som alle oss andre. Det var ein strålande dag med hagearbeid i sola.

Fjorden låg der blank og blå, og verda var vakker igjen. Sauene kom ut med sine runde lammemagar, og myste forvirra i overgangen frå  fjøsmørket. Gutungen låg på vika i båten, og vedkløyvaren til naboen kvein i det fjerne.

 

Det har vore solskin i ei anna tyding òg, denne veka. Det har vore den årlege lønningsdagen for musikklæraren. Tre års arbeid med eit kull elevar vart utbetalt torsdag, i form av den store konserten der 10. klassingane stod på scena og strålte i to timar. Læraren ved pianoet kunne suge inn den stolte begeistringa som stod i ansikta på 45 ungdommar, der dei song, spelte og fortalde seg gjennom det innøvde programmet om musikken på 70-talet. Dancing Queen, Living next door to Alice, You are the sunshine of my life. Gitargrepa sat, tekstane var lærde utenat, trommisane heldt rett tempo, alle var på rett plass til rett tid. Strålande auge, klare stemmer, energiske kroppar, smittande musikkglede og trygg sjølvtillit er god betaling for arbeidet.

Det er som ein fødsel. Målet er nådd, underet er skjedd, og alt som ligg bak er gløymt. Alle svette og støyande timar på musikkrommet sidan 8. klasse. Gitargrep som vert instruerte og viste om att og om att, stive fingrar som må flyttast og hjelpast på plass på strengar og band. Spel – stopp  – skift – send gitarane vidare, til alle dei 25 har fått prøve. Trommerytme som må trampast og klappast inn med armar og bein stokka på rette pedalar og stikker og hi-hat og trommer. Bass-gitaren der du for 100. gong svarer på spørsmål om kva for ein streng det skal spelast på. Mas og surr, alltid nokon som ikkje klarer å halde munnen sin att og vente på tur. Møysommeleg innlæring av samspelets kunst; å starte og stoppe på rett stad, å halde same tempo, å repetere vers og refreng, å tore å synge inn i mikrofonen.

Og no stod dei der, på scena, som stjerner for ein kveld. Tiljubla av eit begeistra publikum av familie og venner. Gjennomførte med glans det som har vore terpa på i månader. Ei strålande, stor, felles glede for alle til stades. Foreldre som takka med blanke blikk og varme hender. Den gode vissa om at nokon har opplevd noko stort og viktig.

Det er store kontraster; i læraryrket, i vestlandsvèret og i livet i det heile. Denne veka har det vorte ekstra klart. Og songane rulla og gjekk i hovudet heile helga etterpå: You are the sunshine of my life..

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s