Sauer i sol

Det var ein av desse sjeldne dagane då alt stemte. Sola skein etter veker med trøsteslaust regn. Det var nesten så vi ikkje trudde det var sant. Hausten var endeleg akkurat så vakker som han skal vere. Og så kom sauene heim frå fjellet.

Når ein svingar inn på veg heim frå jobb, med skuletankar i hovudet og handleposar i bilen, og det står ein flokk sauer på bøen, er det som å skifte fil, å gå rett frå eitt program til eit anna. I låg, varm ettermiddagssol breidde det seg ein flokk på 60-70 brune, svarte og grå dyr utover graset. Når du nærma deg, kom dei langragga, hornete og med forsiktige snutar bort og lurte på om det var noko godsaker å få.

Det er noko med sauer som får pulsen til å seinke seg, pusten til å komme heilt ned i magen, som set sjela i gang med nye tankar. Som får deg til å sjå med nye auge på det livet du elles lever. Ein lærar eg hadde på høgskulen for mange år sidan kom med ein treffande kommentar då eg fortalde om garden eg budde på: «Då er du heldig, som har ein fot i gummistøvlane og ein i den akademiske verda.» Han hadde heilt rett. Det å leve i to verder har mykje for seg. Å skifte ham, frå lærarrolla med bøker og datamaskin til bondekjerring med støvlar og arbeidsbukse. Å skifte tankar, frå pedagogiske utfordringar til naturens gang. Å skifte tempo og arena, frå kompliserte menneske til enkle dyr.

Nokre meiner at sauer er dumme. Det trur ikkje eg. Dei er berre fredelege og velsigna lette å ha med å gjere. På grunn av dette blir dei lett undervurderte. Det har oppstått eit urettmessig rykte om at fredsæla deira er dumskap. Slik har det lett for å bli i ei verd av spisse albogar, der ein kvar helst bør vere litt sjølvhevdande og setje seg i respekt for å komme nokon veg. Uskuldige, fredelege skapningar vert stempla som litt undermåls. Sauer er ein slags naturens born. Dei spreier ei kjensle av ro, av noko enkelt og opprinneleg.

Det er fint dei første dagane etter at sauene er komne heim, å gå der i tunet og pusle med eitt og hitt, og høyre bjøllene ringle litt no og då. Mekring og breking formar korte eller lengre samtaler. Når artsfrendane på nabogarden brekar, er dei snare til å svare, og det utspelar seg gjerne ein lengre dialog på tvers av sauerasar, gjerde og grensemerke.

Det er ei god kjensle av haust.Verda er ekstra vakker når det sluttar å regne etter 4 veker, sola skin og sauene er komne heim.

 

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s