Status medio mars

Det er vår på kalendaren, la oss ta ei lita oppsummering på tilstanden:
Sauene er klypte, lamminga er ein liten månad unna. Frukttrea er skorne, bærtrea er halvklipte, greinene er ikkje rydda. Skogsarbeid og vedkløyving elles tenkjer vi ikkje på, det ligg utanfor rekkevidde på ei stund uansett.

I huset som vi held på å pusse opp går det trått, og har gjort det lenge. Det er altfor mange må-ting som pressar seg innimellom heile tida, og det vi får gjort er som musepiss i havet å rekne. Handverkarar er dessutan seig materie å ha med å gjere. Først ventar du i veker og månader på at dei skal komme i gang. Når du først får dei innanfor døra og tenkjer at no skal det vel bli litt vei i vellinga, er dei brått borte igjen. Snekkaren må vente på rørleggjaren, rørleggjaren må vente på elektrikaren, alle må vente på golvleggjaren, golvleggjaren har flust opp av andre oppdrag, og skal dessutan på ferie. Så i mellomtida gjer snekkaren heller noko anna som han har i ordreboka, og fuglane må vite kor tid han kjem igjen.

Så har vi byråkratane i fylkeskommunen, som vi held i ande med ein heil masse arbeid kvar gong vi søkjer om eit tiltak. No har vi søkt om å få mure opp ei meir tenleg kai, så turistane slepp å balansere på glatte, grønskegrodde steinar og slå seg helselause når dei ferierer. Så har vi vore lettsindige nok til å søkje om å leggje ut ei flytebrygge, ei som er litt meir profesjonell enn den heimelaga med flottørar av plasttønner, som har lege ut eit par år no. Men slikt kan ikkje byråkratane ha noko av. Først er det eit par rundar med krav om nye skjema som så sendast inn, og opplysningar om eitt og hitt som manglar. Deretter er det avslagsbrev, med mange gode, byråkratiske formuleringar høgt heva over den verkelege verda vi lever i. Miljøvernavdelinga meiner tiltaka «er i strid med strandsonevernet, og at lova sine vilkår for å gje dispensasjon ikkje er oppfylte, jfr. paragraf ditt & datt». Fjernt er alle oppmodingar om initiativ, entreprenørskap og utvikling i distrikta – er det nokon som vil utvikle noko, får dei eit rapp over labben frå næraste paragrafryttar.

Og medan vi ventar på kommunen si avgjerd, putlar vi vidare med litt måling og småtteri. Nokre golvlister her, tre-fire dørkarmar der, ei trapp, eit lite tak, nokre dørstokkar, nokre kjøkenskåp som må målast innvendig. Kvar gong vi leikar med tanken om at vi snart kan setje lok på målingspannet for godt, dukkar det opp tre-fire nye ting som må takast. Og det går altfor seint.
Så kanskje må vi bøye oss for realitetane og gje oss sjølve eit ekstra år før vi inviterer tyskarane hit til fjorden. Ja, ja, kanskje like greitt. Så blir det eit ekstra år på tyskgjenoppfriskingsprosjektet òg. Det har ærleg talt gått rimeleg trått med tyske preposisjonar og ordtilfang dei siste månadane.

Er det då ingenting som går bra? Jau, på neset der sperrestova står, har omsider entreprenøren som skal grave og sprenge for VVS-anlegg kome på plass, 8 månader etter første avtale. Det er nesten så vi ikkje trur at det endeleg skal komme til å skje noko.

Og jobbmessig har vi vore inne for ein aldri så liten rast på laurbæra dei siste dagane.
Vi er i mål med 10. klasse sin konsert (jfr. innlegget Wow-faktoren), og det gjekk over all forventning. Det slo til som vi spådde; underet skjedde, konsentrasjonen slo inn, alle var med, og det fungerte i alle ledd. Børa av detaljar og mogelege feilscenario er løfta av skuldrane, og vi kan unne oss eit kvileskjær på gjort arbeid.
I dagane etterpå er det som det plar vere: Bilda flimrar over den indre skjermen i ein gjentakande reprise, med og utan lydspor. Ein blir jo så glad i desse ungdommane, og hjernen vil ha bilda opp igjen på nytt: Ho som endeleg viste songtalentet sitt og song så vi kjende det i magen. Ho som kom dansande inn som Pippi Langstrømpe med flettene rett ut og eit strålande smil. Han som for eit års tid sidan sat kul og sur i eit hjørne av musikkrommet, og som no gjennomførte oppgåvene sine til punkt og prikke. Dei konsentrerte blikka i dei unge ansikta, som omsider fylte sine rollar og følgde alle signal og instruksar, alle som ein. Det gler eit lærarhjarte og skaper motivasjon for nye oppgåver.

Innimellom prøver vi å vere gode fjortis-foreldre, og snart er det konfirmasjon.
Karusellen rullar vidare.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s