Stilla etter stormen

Det er 17. mai klokka 21.48. Våren kom i dag.
Her på terrassen er lufta som fløyel, og kveldsdisen har lagt eit slør over fjorden. På det grøne graset vaggar ein flokk med grågås, og måsar kryssar lågt og skrikande over hovudet på dei. Eit heilt orkester av sauebjøller kling i bakgrunnen, og frå fugleberget litt lenger ute kjem det uregelmessige kor frå våryre struper.

Her, på terrassen, er vi i stressreduksjonsmodus. Det har vore ein alternativ 17. mai, utan bunaden på. I staden bestemte vi oss for å nyte fedrelandet på grasrotnivå, bokstaveleg tala. Det var ein vakker dag i skogen, med kvitveis langs vegkanten, «en hvitstammet bjerk oppi lien», nysprotte lauv og grastustar som rett og slett voks opp framfor auga på oss.

Vi gjekk ein tur, rett og slett. Saman, åleine. Det er altfor lenge sidan sist. Vi tenkte rolege tankar, høyrde på fuglesongen, kjende den langsame tida risle som balsam inn i systemet. Vi steig opp på toppen så vi kunne skode utover Vadheimsfjorden, deretter gjekk vi ned att på støylskvia og grilla pølser og kokte kaffivatn på bål. Så tenkte vi litt på alle flagga som vaia i vind og alle våre landsmenn som feira dagen med korpsmusikk og talar. Det var ein rekreasjons-syttandemai, ei stille feiring av våren som endeleg kom.

Det har vore ein lang, kald vinter, og vi har jobba seigt og trutt. Vi har konkurrert mot ein hastig kalendar, og teke unna det ein delmålet etter det andre. Helgane har vore fylte med målretta arbeidsoppgåver, og vi har lagt under oss ei uhorveleg mengd detaljar.
Det toppar seg sist helg med det store målet for våren: Konfirmasjon og fest i heimen. To staute konfirmantar, stolte foreldre, fint vèr, god mat, fornøgde gjester. Ei god kjensle av stas og høgtid, og av å kunne gje dei unge ei spesiell merksemd for ein dag. Halde ein tale, få sagt dei nokre gode og oppbyggjande ord med på vegen. Synge songar, fotografere, fylle rituala med innhald. Det var den siste konfirmasjonen vår, og vi ville gjere det skikkeleg.

Og så var det ein milepæl fordi Huset, Oppussingsobjektet, Hjartebarnet det siste året, skulle takast i bruk for første gong. Slekta skulle få sjå resultatet av arbeidet vårt, den forvandlinga som har skjedd sidan vi stod der og sorterte, kasta og vaska for eit års tid sidan. Det har vore ein lang prosess, og vi har jobba hardt og mykje. Den siste innspurten vart sjølvsagt meir pressa enn godt var, innimellom lamming og vårvinne og dagleg drift. Det er alltid ein skog av detaljar på slutten, og dei siste dagane jobba vi samanhengande, det reimar og tøy heldt.

Innsatsen vart krona med glede, og vi var utslitne og fornøgde veka derpå. Så når 17. mai opprann, og den uendelege rekkja av isande vinterdagar og kaldt regn vart broten av uforståeleg milde vindar, var tida inne for å kapitulere. Det vart dagen for dei lange tankane, for å puste ut og sleppe skuldrane ned. Etter pølsene på bålet gjekk vi heim og fann fram rømmegraut og spekekjøt. Så senka kvelden seg på terrassen, der vi altså kunne sitje roleg og utan å fryse, og skode ut over gjæser, lam og måsar og ein blådisig fjord. Fagert er landet.

DSC00299[1]

DSC00304[1]

DSC00308[1]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s